Eind 2009 is Regiopolitie Groningen begonnen met de toepassing van Twitter onder wijkagenten. Met deze toepassing had men een meervoudig doel voor ogen, waaronder het positief beïnvloeden van burgers hun veiligheidsbeleving. Een uitdagend doel, waarbij succes niet gegarandeerd is. Uit andere onderzoeken weten we immers dat een daling van de geregistreerde criminaliteit niet per se tot een verbeterde veiligheidsbeleving leidt. 

Uit mijn onderzoek blijkt het volgen van een twitterende wijkagent niet van invloed te zijn op burgers hun veiligheidsbeleving. Let wel: men is zich niet veiliger, maar ook niet onveiliger gaan voelen! Laatstgenoemde is interessant, omdat volgers meer informatie ontvangen over lokale overlast, verloedering en criminaliteit. Volgers zijn hierdoor van mening dat er meer in hun wijk speelt dan men voorheen dacht.

Tegelijkertijd geeft de wijkagent aan dat de politie van de problematiek afweet en wat de politie er aan doet om deze te voorkomen of aan te pakken. Volgers ontvangen hierdoor het signaal dat de politie de problematiek serieus neemt en de veiligheid van de wijk onder controle heeft. Deze aspecten in ogenschouw nemende kan gesteld worden dat de veiligheidsbeleving per saldo niet verandert. Wat tevens interessant is, is dat volgers dankzij via Twitter verstrekte informatie beter op de hoogte zijn van mogelijke risico's die zij lopen, maar ook hoe ze deze kunnen beperken. Kortom: het delen van informatie via Twitter leidt tot een vergroot veiligheidsbewustzijn.

Hebben, aangezien de veiligheidsbeleving van volgers netto niet wordt beïnvloed, twitterende wijkagenten dan geen meerwaarde? Die conclusie is niet te trekken. Burgers willen juist graag informatie ontvangen over wat er in hun leefomgeving speelt. Niet in de laatste plaats omdat de traditionele media hen hier ontoereikend over informeert. Interessant blijft het vraagstuk: hoeveel informatie over veiligheid of onveiligheid kunnen burgers aan, alvorens hun veiligheidsbeleving negatief wordt beïnvloed?