Over populariteit had ik niet te klagen en het is een feit dat ik me daar gelukkig bij voelde. Die populariteit bleef in zo'n volksbuurt niet onopgemerkt bij de andere kinderen in de buurt. Buurtgenootjes en tevens vriendjes van Remco & Michiel, die mij hen regelmatig zagen ophalen of terugbrengen, vroegen of zij óók eens mee mochten.

Daardoor kon het gebeuren dat ik op een gegeven moment niet alleen bezweek voor hun aandringen, maar ook voor mijn pedofiele gevoelens. In de daarop volgende jaren passeerden er een vijftal vriendjes van Remco & Michiel de revue, waarvan ik er met twee ook een seksuele relatie kreeg: de 9-jarige Barry en de 12-jarige homoseksuele Stef. Niet in de laatste plaats door de introductie van de `spelregels' door Remco & Michiel, al bleek met name Barry zelf een van de meest initiatiefrijke (lees: seksueel obsessieve) jongens te zijn die ik ooit had leren kennen. Tot het jaar 2002 genoten we met en van elkaar, totdat ik om een achteraf nodeloze reden ruzie kreeg met Stef, die mij nota bene ooit per e-mail gecodeerde liefdesbriefjes verzond. Deze escalerende gebeurtenis luidde uiteindelijk het begin van het einde in...

De kinderen werkten aanvankelijk niet zo mee, waarna Barry's stiefvader mij onder valse voorwendsels naar een woning lokte. Daar werd ik opgewacht door een ontvangstcommissie bestaande uit een viertal vrienden uit het criminele circuit en de louche stiefvader zelf, die mij op geheel eigen wijze aan een kruisverhoor onderwierpen. Ik werd bedreigd met de dood, bestolen en zwaar mishandeld. Ook dreigden zij mijn invalide moeder, die er helemaal buitenstond, een `bezoek' te zullen brengen. Twee uur later kon ik mij in het ziekenhuis laten behandelen. Ik zat onder het bloed en vertelde de artsen dat ik was overvallen bij een giromaat en na behandeling naar het politiebureau zou gaan.

De eigenrechters hadden mij echter te verstaan gegeven dat zij mij zouden weten te vinden als ik naar de politie stapte. Met een blauw oog, 6 hechtingen in mijn linkeroor, mijn hoofd in het verband, een lichte hersenschudding en een gekneusde rib meldde ik mij af bij mijn werkgever, het busbedrijf, en gooide de boeken (half) open. `Problemen in de relationele sfeer' noteerde mijn rayonchef. De bedrijfsmaatschappelijk werkster en -psycholoog vingen mij prima op toen ik hierna meer openheid gaf. Met mijn beste vriend Walter vertrok in voor 8 dagen naar Turkije in een poging om daar in een vijfsterrenhotel bij te komen van alle doorstane emoties. Tevergeefs...

Mijn huis was in een vesting veranderd. Voorzien van de middelen om mijn wraakgevoelens af te reageren als zo'n eigenrechter zich voor mijn deur zou wagen, wachtte ik de dingen af die mogelijk gingen komen. Ik zou mijn huid duur verkopen, dat stond vast. De telefonische bedreigingen hielden aan, maar uiteindelijk waren zij wél in de meerderheid. Ik dook onder bij vrienden en ging zwerven toen bleek dat de stiefvader er via de jongste dochter Laura achter was gekomen dat ik hen ook wel eens meenam naar gebieden voor naaktrecreatie. Hoewel mijn eigen naturistische voorkeur geen geheim was, combineerde hij dit ongewenste feit met de rook die toch al rond mijn persoon hing en meldde zich met zijn kinderen bij de politie.

Via de vriendin van een van mijn inmiddels volwassen vrienden die bij de politie werkte kwam dit mij ter ore. Ik besloot naar Spanje uit te wijken en mijn afhankelijke moeder met haar hondje mee te nemen. Mijn moeder en ik waren het onmiddellijk met elkaar eens dat ons leven zo geen zin meer had en we begonnen via onze huisartsen zoveel mogelijk zware slaappillen te verzamelen. In Spanje, het land waaraan wij beiden zoveel fijne herinneringen bewaarden, zouden we als het geld op was gelijktijdig afscheid nemen van dit uitzichtloze leven. Met een afscheidsbrief in mijn bagage en al ons geld en onze pillen vertrokken we in mijn auto naar Benidorm in Spanje.

Ik deed er 5 dagen over. Wat was er op tegen om nog éénmaal van al het schoons op de gekozen route te genieten? In Benidorm huurden we een ons bekend appartement. Alleen, de vakantiestemming ontbrak deze keer. De enige die voortdurend kwispelde was het verwende hondje van mijn moeder. Overdag had ik het druk met schrijven en telefoneren naar instanties in Nederland. De Sociale Dienst, de Sociale Recherche, woningverhuurders, telefoon- en internetproviders en netwerkbeheerders. Want ik wist veel van de stiefvader van Barry. Niet alleen dat hij een overmatige drugs- en alcoholgebruiker was en ook zijn stiefkinderen en hun (zwangere-) moeder wel eens mishandelde, maar ook dat hij erop los fraudeerde, zijn woning onderverhuurde, en onterechte sociale uitkeringen opstreek. Deze man moest dus óók hangen. Wraak kan zoet en rechtvaardig zijn…