(Een half jaar geleden blogte Ferdi Pijnboom voor het laatst op deze site. In zijn levensbeschrijving zat hij toen dicht aan tegen zijn plaatsing in de TBS-kliniek de Kijvenlanden in Poortugaal (2006). Hierover schreef hij een uitvoerig verslag in het themanummer van Crimelink over pedofilie (jan. 2011). Pijnboom hervat nu zijn verhaal op het moment van zijn doorplaatsing naar de TBS-kliniek Oldenkotte in Rekken. We schrijven voorjaar 2010.)

Dezelfde dag komt mijn hoofd behandeling (HB) mij melden dat de voorgenomen overplaatsing vorm gaat krijgen. Het blijkt niet de door mij verkozen Pompekliniek te worden maar Oldenkotte in Rekken. Het HB lijkt verbaasd dat ik deze keer akkoord ga. Maar ik weet dat een tweede weigering alleen maar nóg meer problemen gaat geven en, wetende dat er met mijn voorkeur toch geen rekening wordt gehouden, zou het bij een derde voordracht wel eens de door mij gevreesde van Mesdag kliniek in Groningen of Veldzicht in Balkbrug kunnen zijn... Het lijkt haast of men mij opzettelijk zover mogelijk weg plaatst, waardoor mijn bekritiseerde netwerk nauwelijks nog op bezoek kan komen. De voorspelling was dat ik over ca. één week zou verhuizen. Het werden er echter drie.

Intussen had ik al de nodige dozen ingepakt klaar staan en had om meerdere dozen gevraagd, toen een sociotherapeute (ST) op dinsdag 15 juni om 13.10 uur kwam zeggen dat ik de volgende dag zou vertrekken. Er restte dus nog maar héél weinig tijd om mijn overige spullen in te pakken, mijn electronische apparatuur los te koppelen en in te pakken, mijn volbehangen muren leeg te maken en de boel een beetje schoon achter te laten. Bovendien waren de benodigde dozen er nog steeds niet... Maar de ST stelde mij gerust met de boodschap dat de Dienst Vervoer & Ondersteuning de volgende dag pas na de lunch zou komen.

Op die bewuste morgen was ik net goed en wel begonnen aan de finale werkzaamheden - hoewel de nog ontbrekende verhuisdozen er nog steeds niet waren - toen een ST om 09.20 uur kwam melden: ‘Ferdi sorry, ik heb slecht nieuws. Het DVO-busje komt er al aan... ‘. De paniek sloeg bij mij toe. 7 jaar geleden bezat ik na arrestatie slechts de kleding die ik droeg. Nu lag mijn kamer nog bezaaid met persoonlijke spullen en ik moest mee. ‘Ga nu maar. Wij zorgen voor de rest en sturen alles na’, Zonder nog een aantal mensen gedag te kunnen zeggen hobbelde ik even later onvoldaan naar Rekken.

Momenteel zit en sta ik (letterlijk) stil. De ontvangst in Oldenkotte was correct en gemoedelijk. Maar het is nog te vroeg voor een objectief oordeel. Het is hier opvallend rustig en groen, maar vooral ver weg van huis. Dus bezoek zal ik niet of nauwelijks krijgen. De heimwee wordt er bij een randstedeling niet minder op. Aan de andere kant is Amsterdam er alleen maar nóg veiliger op geworden (...) Hopelijk geeft deze kliniek mij wel en vlugger die veelgeroemde 2e kans. Ik geef hen die in elk geval wel. Het is vakantietijd en eerst in september heb ik mijn eerste behandelbespreking en is het intakeprogramma afgerond.

Tot die tijd heb ik nauwelijks bewegingsvrijheid. Naar de winkel, naar de kapper of een brief posten, alles moet voorlopig begeleid. De klok wordt daarmee ruim 4 jaar terug gezet, maar vooruit, elke kliniek wil nu eenmaal het wiel opnieuw uitvinden. Het enige hoogtepunt hier tot nu toe was de finale van Oranje tegen Spanje. En dat was nota bene hun 3e kans. Qua behandeling is er nog niets van de grond gekomen. Wel werd ik uitgesloten van deelname aan de jaarlijkse zomermarkt op het buitenterrein. Ik zat immers nog in een intakeprogramma. Op mijn kamer was het intussen 34°c.

Verder is hier intussen de patio voor onbepaalde tijd gesloten. Luchten is bij deze extreme weersomstandigheden slechts enkele malen per dag een half uur en onder begeleiding mogelijk. De reden: ook in deze kliniek wordt drugshandel en -gebruik vermoed. Ik herhaal maar weer: ook dát is tbs. Gisteren was ik hier intussen een maand. Mijn kamer is weer op orde en ik heb mijn draai een beetje gevonden. De lijst met gescreende contacten was door De Kijvelanden inmiddels ook overgezonden. Daarom besloot ik mijn beste twee vrienden even te bellen.

Ik ken hen respectievelijk al 30 en 32 jaar en zij hebben na mijn arrestatie mijn woninghuur tijdelijk doorbetaald, mijn inboedel en persoonlijke spullen bij de uiteindelijke ontruiming gered en als boodschapper gefungeerd tussen mij en mijn stervende moeder in 2003. Bovendien zorgden zij ervoor dat ik in die moeilijke beginperiode financieel niet op een droogje zat. Tot mijn verbazing kreeg ik echter te horen dat telefonisch contact niet mogelijk was. Op de telefoonlijst bij de afdelingsstaf stond achter hun namen de opmerking: NIET BELLEN / GEEN BEZOEK.

Het zou te maken kunnen hebben met het feit dat deze twee resterende (niet praktiserende) `gevoelsgenoten' deel uitmaken van mijn overwegend toch al bekritiseerde netwerk. Mensen kiezen nu eenmaal graag voor een simpele aanpak: Plak iemand een etiket op en je hoeft hem/haar nooit echt te leren kennen. Twee eerdere beroepszaken in gelijksoortige kwesties heb ik dan weliswaar gewonnen, maar ik hoop niet dat dit een aanleiding vormt om ook hier de strijdbijl weer te moeten opgraven...