Bij de PI Lelystad moest ik uitstappen en werd ik overgebracht naar een observatiecel in de isoleerafdeling. Mijn kleding werd vervangen door een korte witte katoenen jas die loodzwaar aanvoelde vanwege alle daarin verwerkte bedrading en die vermoedelijk allerlei informatie doorspeelde aan de observators in hun ruimte met cameramonitors. Mijn matras lag op de kale vloer en de speciale deken was eveneens zwaar door alle bedrading erin. Dit was nodig voor mijn eigen veiligheid, beweerde men. Tjonge jonge, wat was ik diep gezakt.

Ik vroeg om pen en papier en schreef een klaagschrift tegen de isolatiemaatregel. Als je niet gek was werd je het hier wel. 's Nachts kon ik niet slapen en hoorde ik stemmen. Het kwam door de muur van de cel naast de mijne, leek het. Was ik nu toch nog paranoia? Ik hoorde de stemmen van Barry en diens stiefvader, wiens naam ik nog steeds niet uit mijn mond of op papier krijg. Maar dit kon niet!

‘Hé viespeuk; zie je nu wat je gedaan hebt?’, klonk de stem van de niet-genoemde. ‘Waaróm Ferdi, waarom?’ hoorde ik Barry snikken. Ik legde mijn hoofd tegen de muur en begon nu toch ook aan mijn geestesvermogens te twijfelen. Was ik aan het hallucineren? Had men luidsprekertjes geplaatst om mij op de proef te stellen? Nee, ik hoorde hen wis en waarachtig. Zo hoorde ik op de gang mijn medepatiënten over mij praten en dacht ik iemand een cd-nummer te horen afspelen dat over mij ging... Voor het eerst in mijn leven leerde ik wat langdurige hoogspanning, angst en verdriet met een mens kon uitrichten.

Ik had een enorme behoefte om mijn volledige verhaal te vertellen aan iemand die daar de tijd, het geduld en het begrip voor kon opbrengen en deelde dat mee aan de inrichtingspsychiater. Alle opgekropte gevoelens van spijt en verdriet werkten verstikkend, temeer omdat ik er al bijna een jaar met niemand over had kunnen praten.

Via een eveneens gedetineerde gevoelsgenoot (sorry, mededader) kwam ik achter het bestaan van PI De Boschpoort in Breda, waar al enige tijd bleek te worden geëxperimenteerd met pre-therapie voor zedendelinquenten. Rekening houdend met een tbs-vordering bij de ophanden zijnde rechtszitting, maar ook omdat ik er zelf de noodzaak van inzag, vroeg ik de psychiater om een advies voor overplaatsing.

Om mijn geestesvermogens vast te stellen werden er een psycholoog en een psychiater op mij losgelaten. Twee opvallend kille persoonlijkheden van wie ik mij nauwelijks kon voorstellen dat zij plezier in hun werk hebben. Ik hield al min of meer rekening met een verminderde toerekeningvatbaarheidsverklaring, anders zou het nog moeilijk worden om mij tbs op te leggen, zei mijn advocaat. Alleen het feit al dat ik een afwijkende en maatschappelijk niet-geaccepteerde seksuele geaardheid heb, zou echter al een reden voor een dergelijke verklaring kunnen zijn, zo begreep ik.

En inderdaad, op basis van de pro-Justitia rapportage werd er enkele maanden later door de Amsterdamse Arrondissementsrechtbank 4 jaar onvoorwaardelijke gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest (voornamelijk in Kroatië), + tbs met dwangverpleging gevonnist. Ondanks het feit dat ik de bui zag hangen stortte mijn wereld, althans wat er van over was, in en tekende ik hoger beroep aan. De vermaarde Dr. R. Bullens zou een tegenonderzoek verrichten.
 
In hoger beroep kreeg ik 3½ jaar detentie, maar ook weer het zo gevreesde tbs dwang opgelegd. Het halve jaar strafvermindering zou er mee te maken kunnen hebben dat Remco inmiddels naar de politie was gestapt om zijn verklaringen in te trekken. Hij was van mening dat de processen verbaal onder grote druk tot stand waren gekomen, terwijl ze daardoor bovendien nogal eens afweken van de werkelijke gebeurtenissen. Een moedige stap.

Op 6 januari 2005 werd ik overgeplaatst naar P.I. De Boschpoort in Breda. Justitie had verzaakt mijn adreswijziging tijdig ambtelijk te registreren, zodat prof. Bullens naar later bleek de eerste keer voor niks naar Lelystad kwam. In Breda kreeg ik een donkere uitgeleefde cel op de eerste ring van de koepel. Er heerste een weergaloze herrie van schreeuwende gedetineerden, potten en pannen in de grote ruimte die de koepel vormt, vanwege het echo-effect.

Hier zou ik het echt niet gaan trekken, wist ik. Daarmee vergeleken was het in Kroatië een oase van rust. Bovendien had ik overplaatsing gevraagd naar de pre-therapeutische afdeling en die was hier beslist niet. Toen ik me daarover beklaagde bij enkele bewaarders kreeg ik te horen dat het daar vol zat. Ik gaf te kennen dat ik dan weer terug wilde naar het nieuwe complex in Lelystad, maar dat bleek niet mogelijk. Onmiddellijk ging ik in hongerstaking en liet al mijn dozen en zakken onuitgepakt. Uiteindelijk kwam men toch in actie. Na enkele telefoontjes over en weer kreeg ik te horen dat ik inderdaad de volgende dag naar de overkant mocht verhuizen, waar zich het gebouw van Beschermd Wonen bevond.

Op BW was ik op mijn plek. Tussen allemaal medebewoners die een soortgelijk delict op hun naam hadden kon ik ook 2 x per week pre-therapie volgen. Eenmaal gespreksgroep en eenmaal drama met psychomotorische therapie (PMT). In Breda kreeg ik ook eindelijk weer telefonisch contact met Remco en Michiel. Ze klonken verheugd om mij weer te spreken. Remco herhaalde zijn ‘verwijt' dat ik bij de recherche veel duidelijker had moeten uitspreken dat zij (de jongens) er weinig aan gelegen hadden laten liggen om het allemaal zover te laten komen. Ik legde hem uit dat het zo nu eenmaal niet werkte. Ik blijf de volwassene en, ongeacht andermans initiatieven, de verantwoordelijke voor het gebeurde.

PM.
Het vervolg vindt U in het magazine Crimelink van januari 2011, jrg. 4, nr.1. Daarin wordt beschreven de periode van Pijnboom's verblijf in de TBS-kliniek De Kijvelanden in Poortugaal. De periode daarna zal hier verder in de vorm van blogs worden gepubliceerd.