In dit nummer:

Thema: Vrouwen in de misdaad

Natuurlijk hebben jongens en mannen nog steeds een prominente rol in de criminaliteit. Zowel in aantallen als in delictzwaarte. Maar in relatieve zin rukken de meisjes en vrouwen wél op. Maar dat doen zij vooral in de officiële statistieken van aanhoudingen. In de zelfrapportages is die tendens veel minder spannend. Dan is er niet zo veel verschil tussen meisjes en jongens, tussen vrouwen en mannen. Daarbij spelen diverse mechanismes, die wellicht kunnen worden teruggevoerd op meer algemene vrouwelijke en mannelijke rolpatronen in onze samenleving. Ofschoon nog veel onbekend is, lijken de sekseverschillen op dit gebied wel degelijk een rol te spelen. Op een heel gevarieerde manier. Zo hebben in de tbs vrouwen het zwaarder dan mannen; meisjes die zedenmisdrijven plegen, doen dat niet om de seks; en binnen organisaties zou de opmars van de feminiene eigenschappen op termijn kunnen leiden tot een afname van de witteboordencriminaliteit.

Gewelddadig verkracht

Zij zijn binnen hun delictsoort gelukkig in de minderheid. Verkrachters die als wandelende tijdbommen plotseling afgaan en hun slachtoffers ernstig mishandelen en misbruiken, en hen soms voor lijk achter laten. Wat zijn dit voor mannen, hoe wordt zo’n ontlading opgebouwd? Het levensverhaal van Johan laat daar wat van zien.

Mevrouw de commissaris

In 1964 werd Tetje de Jong als eerste vrouw in Nederland benoemd tot commissaris van politie. Dat was een zeer markante beweging in de uiterst masculiene politiewereld. Weliswaar altijd op de achtergrond was Tetje in deze woelige jaren een baken van rust in de top van de Amsterdamse politie. Ook op het stadhuis kreeg zij veel (lees: budget) voor elkaar. En als personeelsmanager had zij flink de knoet er onder!

Bestellen

Dit nummer bestellen?
In de winkel kopen?
Of misschien abonnee worden?